Witaj.
Z rana samego
gdy ciemno jeszcze
i gdy śnieg wiruje w latarni świetle.
Witam.
Gdy wrony tłoczą się
ciasno
na rozciągniętych na niebie drutach.
Z kromką chleba w dłoni cię witam
gdy bulgotem wrzącej wody połamana cisza.
W bezmakijażu jestem i nie do końca ubrana
A Ty śpisz.
Lecz mimo wszystko witam
Pana.

amen.

rankiem porannym
nie najwcześniejszym
miętowo całujesz rozespane usta
żegnam cię myślą wciąż jeszcze śpiącą
cicho zamykasz drzwi

zbieram znów pościel
ciepłą twym ciałem
przytulam dotykam szukam potwierdzenia
że jednak ciepła że to przez ciebie
że pachnie tobą
że pachnę tobą

kiedyś w ciemności dotknęłam

jego twarzy

jego rąk

jego myśli.

Strach ogranął moją duszę.

w ciemności duszy błądzę

wszystkiego muszę

dotknąć

bo inaczej nie uwierzę

powiedział mi

że mam

piękne oczy

chyba zobaczył w nich

siebie

Jestem w przestworzach

wznoszę się

ponad

termosferę

w głowie

chaos i ryk radości

i podniecenia

to już koniec

już tam nie wrócę

na planetę żyjących

inaczej

kochających

inaczej

czuję to

duszę się wolnością…

i brakiem tlenu

i znów lecę

i znów mogę oddychać

Moim Powietrzem.

Wierzę, że jesteś

gdzieś blisko a zarazem

tak daleko

czuję twój dotyk

lecz gdy chcę cię dotknąć

rozpływasz się

ty mnie widzisz

ja ciebie nie

ty mnie kochasz zawsze

ty to potrafisz

ja też cię kocham

ale dopiero się uczę.